درمان بيماري‌ها با حفظ تعادل بدن
 
هوميوپاتي از جمله شيوه‌هاي درماني طب كل‌نگر است كه از اواخر قرن هجدهم توسط پزشكي به نام «ساموئل هانمان» به‌عنوان يك شيوه درمان مورد استفاده قرار گرفته است. در اين شيوه، تمركز درمانگر به تمامي ارگان‌ها و اندام‌هاي بدن است و تنها به بررسي اختلال عضو يا اندام درگير نمي‌پردازد. درحقيقت درمانگر در اين شيوه درماني با بررسي كل بدن، دستگاه‌هاي دروني بدن  وضعيت جسمي بيمار را به‌طور كلي مورد بررسي قرار مي‌دهد و از طرفي روحيات و حالات رواني او را نيز درنظر مي‌گيرد و پس از بررسي‌هاي لازم و تجزيه و تحليل داده‌هاي به‌دست آمده، براي تجويز دارو و شروع درمان اقدام مي‌كند. در اين شيوه، درمانگران بر اين باورند كه تعادل عمقي در بدن بيمار از دست رفته است و براي درمان بيمار لازم است، تعادل و توازن از دست رفته دربدن او را تصحيح كنند. از ديدگاه هوميوپاتي تعادل ايمني و عصبي بدن به يكديگر پيوسته است و نمي‌توان اين 2 را از هم تفكيك كرد. بروز اختلال در سيستم ايمني و عصبي بدن موجب مي‌شود تا فرد مستعد ابتلا به بيماري‌هاي مختلف شود.


سلامت و نشاط  واقعی را با درمان هومیوپاتی تجربه کنید

Treatment with the balance
 
Homeopathy is holistic medicine, including medical practices of the late eighteenth century by the name "Samuel Hanman" has been used as a treatment

prescribed medication and treatment will proceed. In this way, therapists believe that balance is lost deep in the body and is necessary for treatment, lost balance her body to correct. Homeopathy from the viewpoint of safety and balance the body's nervous system is interconnected to each other and can not be separated from these two

         

مادرم هميشه از من مي‌پرسيد: مهمترين عضو بدنت چيست؟

طي سال‌هاي متمادي، با توجه به ديدگاه و شناختي که از دنياي پيرامونم کسب مي‌کردم، پاسخي را حدس مي‌زدم و با خودم فکر مي‌کردم که بايد پاسخ صحيح باشد

وقتي کوچکتر بودم، با خودم فکر کردم که صدا و اصوات براي ما انسان‌ها بسيار اهميت دارند، بنابراين در پاسخ سوال مادرم مي‌گفتم: مادر، گوش‌هايم

او گفت: نه، خيلي از مردم ناشنوا هستند. اما تو در اين مورد باز هم فکر کن، چون من باز هم از تو سوال خواهم کرد

چندين سال سپري شد تا او بار ديگر سوالش را تکرار کند. من که بارها در اين مورد فکر کرده بودم، به نظر خودم، پاسخ صحيح را در ذهن داشتم. براي همين، در پاسخش گفتم: مادر، قدرت بينايي براي هر انساني بسيار اهميت دارد. پس فکر مي‌کنم چشم‌ها مهمترين عضو بدن هستند

او نگاهي به من انداخت و گفت: تو خيلي چيزها ياد گرفته‌اي، اما پاسخ صحيح اين نيست، چرا که خيلي از آدم‌ها نابينا هستند.

من که مات و مبهوت مانده بودم، براي يافتن پاسخ صحيح به تکاپو افتادم

چند سال ديگر هم سپري شد. مادرم بارها و بارها اين سوال را تکرار کرد و هر بار پس از شنيدن جوابم مي‌گفت: نه، اين نيست. اما تو با گذشت هر سال عاقلتر مي‌شوي، پسرم.

سال قبل پدر بزرگم از دنيا رفت. همه غمگين و دل‌شکسته شدند

همه در غم از دست رفتنش گريستند، حتي پدرم گريه مي‌کرد. من آن روز به خصوص را به ياد مي‌آورم که براي دومين بار در زندگي‌ام، گريه پدرم را ديدم

وقتي نوبت آخرين وداع با پدر بزرگ رسيد، مادرم نگاهي به من انداخت و پرسيد: عزيزم، آيا تا به حال دريافته‌اي که مهمترين عضو بدن چيست؟

از طرح سوالي، آن هم در چنان لحظاتي، بهت زده شدم. هميشه با خودم فکر مي‌کردم که اين، يک بازي بين ما است. او سردرگمي را در چهره‌ام تشخيص داد و گفت: اين سوال خيلي مهم است. پاسخ آن به تو نشان مي‌دهد که آيا يک زندگي واقعي داشته‌اي يا نه

براي هر عضوي که قبلاً در پاسخ من گفتي، جواب دادم که غلط است و برايشان يک نمونه هم به عنوان دليل آوردم

اما امروز، روزي است که لازم است اين درس زندگي را بياموزي

او نگاهي به من انداخت که تنها از عهده يک مادر بر مي‌آيد. من نيز به چشمان پر از اشکش چشم دوخته بودم. او گفت: عزيزم، مهمترين عضو بدنت، شانه‌هايت هستند

پرسيدم: به خاطر اينکه سرم را نگه مي‌دارند؟

جواب داد: نه، از اين جهت که تو مي‌تواني سر يک دوست يا يک عزيز را، در حالي که او گريه مي‌کند، روي آن نگه داري

عزيزم، گاهي اوقات در زندگي همه ما انسان‌ها، لحظاتي فرا مي‌رسد که به شانه‌اي براي گريستن نياز پيدا مي‌کنيم. من دعا مي‌کنم که تو به حد کافي عشق و دوستاني داشته باشي، که در وقت لازم، سرت را روي شانه‌هايشان بگذاري و گريه کني

از آن به بعد، دانستم که مهمترين عضو بدن انسان، يک عضو خودخواه نيست. بلکه عضو دلسوزي براي خالي شدن دردهاي ديگران بر روي خودش است

مردم گفته هايت را فراموش خواهند کرد، مردم اعمالت را فراموش خواهند کرد، اما آنها هرگز احساسي را که به واسطه تو به آن دست يافته‌اند، از ياد نخواهند برد ، خوب يا بد
 

                              

تعريفهاي مختلفي از سلامتي بيان شده ولي شايد تعريفي كه توسط سازمان بهداشت جهاني (WHO) ارائه گرديده نسبتا كامل وعامه پسندتر باشد. تعريف ارائه شده از نظر سازمان بهداشت جهاني عبارت است از: سلامتي حالتي از صحت كامل جسمي، روحي و اجتماعي و نه فقط فقدان بيماري وناتواني است.

با دقت در اين تعريف در ميابيم كه سلامتي امري پويا و ديناميك است و ممكن است از فردي به فرد ديگر و در شرايط و موقعيتهاي مختلف متفاوت باشد. و نمي توان آنرا مثل فرمولهاي رياضي ثابت و استاتيك در نظر گرفت.

پس براي برخورداري از يك سلامتي واقعي، فقط توجه به برطرف كردن علايم بيماري كافي نيست بلكه بايد به ذهن، احساس و روح بيمار نيز توجه كرد و سعي نمود تا فرد هميشه در بهترين شرايط ممكن زندگي كند تا از زندگي بهره بيشتري ببرد.  پس سلامتي همان وضعيت متعادل و طبيعي بدن مي‌باشد كه در آن، فرد احساس بيماري نكرده و هيچگونه كاركرد غيرطبيعي و يا احساس ناخوشايندي در او وجود نداشته باشد اين وضعيت همواره با توجه به شرايط، براي هر فرد وضعيت واحدي است که به قدرت مقابله و انطباق‌پذيري جسمي و رواني فرد با شرايط محيط نيز بستگي دارد. و فردي كه قدرت مقابله و تطابق بيشتري با شرايط جديد داشته باشد فرد سالم‌تري خواهد بود.

 

بيماري چيست؟ آيا بيماري چيزي است كه از بيرون وارد مي شود؟ چه تغييري رخ مي دهد كه فرد بيمار محسوب مي شود؟

اگر طبق تعريف فوق سلامتي را بهترين وضعيت تعادلي در نظر بگيريم بيماري خروج فرد از تعادل است . پس هر عامل و استرسي مثل: ميكروبها، ويروسها، هيجانات، ترسها، استرسهاي اجتماعي و شغلي و... به شرط آنكه تعادل فرد را بهم بزنند عامل بيماريزا محسوب ميشوند (اين تغيير  در هر يک از سطوح جسمي، احساسي و ذهني که باشد مي‌تواند بقييه قسمتها رانيز تحت تاثير قرار دهد).

پس هر فرد اگر در وضعيت تعادلي طبيعي خود نباشد، در وضعيت جديدي است كه همان بيماري است. و اين وضعيت جديد نيز در هر زماني در هر فرد وضعيت واحدي است هر چند که ممکن است علائم مختلفي در فرد بيمار بروز دهد.

                                          

روزي يک استاد دانشگاه پيش يک استاد هنرهاي ذهني(ذن) مي رود و اظهار ارادت مي کند

و مي گويد من تعريف شما را خيلي شنيده ام براي همين هم آمده ام که در محضر شما شاگردي کنم(آدم ياد داستان موسي و حضرت خضر مي افتد).

استاد ذن به او خوش آمد مي گويد و اسباب پذيرايي را مهيا مي کند.

او يک سيني و فنجان و نعلبکي مي آورد و  شروع مي کند داخل فنجان به چايي ريختن(يا هر نوشيدني ديگري!!)

اين قدر اين کار را ادامه مي دهد که چايي از فنجان  سرازير مي شود به داخل نعلبکي سپس داخل سيني پر از چايي مي شود و نهايتا از داخل سيني به بيرون سرريز مي شود.

استاد دانشگاه با کمال تعجب به او مي گويد ولي انتظار من از شما  خيلي بالاتر از اين حرف ها بود مگر نمي بيني که گنجايش فنجان چقدر است؟

استاد ذن با لبخند مي گويد چرا ولي من از روي قصد اين کار را کردم!!

خواستم به تو ثابت کنم که هر چيزي يک گنجايشي دارد از آن حد که پر شد ديگر جايي براي پذيرش مقدار بيشتري وجود ندارد.

ظرف ذهن مانند همين فنجان است براي اين که بتواند مطالب جديد را پذيرا باشد بايد مطالب بيهوده قبلي را از ذهن خود پاک کني همانطور که تخته سياه پرشده را قبل از استفاده بايد پاک کني!!

بسياري از باورهاي ما ريشه در همين محتويات ذهن ماست و دقيقا وجود همين ها است که ذهن ما را در برابر قبول افکار نو سخت و غيرقابل انعطاف مي کند

 همه شما حتما با نام فیوز آشنایی دارید.مواقعی که برق منزل شما ناگهان قطع می شود می گویید فیوز پریده است.
در سیستم های الکتریکی و الکترونیکی یک قطعه به نام فیوز وجود دارد تا در صورت نوسانات ولتاژ وسایل برقی شما را از مدار خارج می کند تا از سوختن آن ها و تحمیل هزینه های گزاف به شما جلوگیری کند.
پس فکر می کنم که فیوز چیز خوبی باشد.
حالا اجازه بدهید تا شما را با ساختمان بسیار ساده فیوز آشنا کنم.
فیوز چیزی نیست جز یک رشته سیم بسیار نازک.
از فیزیک دوره دبیرستان یادمان هست که V=R*I
یعنی ولتاژ برابر است با حاصل ضرب مقاومت در شدت جریان.
به عبارتی ساده تر در صورتی که ولتاژ از یک حدی بالاتر برود با گرم شدن سیم فیوز به یک نقطه ای می رسد که در اثر حرارت سیم پاره می شود و از انتقال برق جلوگیری می شود به همین راحتی.
پس باز هم فکر می کنم که پاره شدن سیم در موقع لزوم چیز بدی نباشد.
حالا فکر کنید یک آدم متفکری پیدا بشود و فیوزی بسازد با سیم بسیار قطور که هیچگاه پاره نشود!!!!
چه اتفاقی می افتد فیوزی که سیم آن در موقع لزوم پاره نشود که دیگر فیوز نیست.
می خواهم نظرتان را به نکته ای جلب کنم که می دانم تا به حال هرگز به آن دقت نکره بودید.
همه شما بارها دچار ترشحات بینی چشم ها اسهال و... شده اید.
هر بار که به  پزشک مراجعه کرده اید احتمالا تشخیص های زیر را برای شما داده اند.
آلرژی عفونت ویروسی اسهال ویروسی اسهال میکروبی و ...
تمامی این ترشحات که گهگاه اتفاق می افتد در واقع به نوعی حکم همان فیوز را دارد که نیروی حیات شما در مواقع لازم از آن برای مهار کردن فشار بیماری داخلی(بیماری های هومیوپاتیک) استفاده می کند.
برای همین هم هست که می گوییم استفاده از داروهای خشک کننده ترشحات مثل آنتی هیستامین ها داروهای
ضد اسهال کورتون(دگزامتازون ) و امثال این ها مشکلات بیماران را بیشتر می کند شاید در کوتاه مدت باعث بهبودی و خوش خوشان شما بشود ولی بدنبال آن مسایل بعدی بوقوع می پیوندد که این ها از نگاه تیز بین یک مشاهده گر دقیق(هومیوپات) بدور نمی ماند.
ولی متاسفانه عده ای البته قلیل از همکاران به صرف مشاهده علایم سرماخوردگی و یا ... سریعا بیمار را به انواع دارو(از جمله کورتون و البته چه با کلاس) می بندد تا به فکر خودشان بیمار راضی از مطب بیرون برود و مجدد به آن ها مراجعه کند که البته شاید بشود این را نوعی خودخواهی بحساب آورد یا شاید نوعی ناآگاهی.
اجازه بدهید توجه شما را در این جا به بعضی از بیماری های طب رایج بیندازم که مطابق کتب رفرانس ردپایی از یک بیماری ویروسی در آن ها مشاهده شده است مثل
Transverse myelitis,Optic Neuritis,Guillain Barre syndrome,Acute encephalitis,Transient synovitis  و ......
لزومی ندارد شما بدانید این ها چیستند و چه علایمی دارند فقط بدانید که تحقیقات نشان داده است که در بیشتر موارد ردپایی از علایم یک عفونت ویروسی (ترشحات و آبریزش و...) حدود دو هفته قبل از شروع علایم در آن ها شناسایی شده است.
از دیدگاه هومیوپاتی در واقع آن عده ای دچار مشکل شده اند که ترشحات یا همان فیوز را سرکوب کرده اند و در نتیجه بیماری را به لایه های عمقی تر وارد کرده اند.
بعد از 18 سال طبابت و ویزیت هزاران بیمار بالغ و کودک به جرات می توانم بگویم که آن هایی که دارو کم تر و عاقلانه تر مصرف کرده یا نکرده اند کمتر دچار عوارض شده ا ند مطلبی که احیانا شما هم با آن موافق هستید.
بنابر این درمان هومیوپاتی موارد حاد به جای استفاده از دارو های سرکوب کننده براحتی می تواند از پیدایش عوارض ناگوار در آینده جلوگیری کند.
فقط گذشت زمان می تواند همه چیز را ثابت کند.همانطوری که پیشرفت های زیادی که امروز شاهد آن هستیم مثل کامپوتر   هوا فضا    تلویزیون و ... یک روز در حد خیالات و بلکه دیوانگی  بشمار می رفته است.

دنیای کنونی  با سه معضل جدی روبروست
1-ایدز 2-بیوتروریسم 3-مقاومت میکروبی
همه شما به نوعی با بیماری ایدز آشنا هستید و اطلاع رسانی در مورد آن نیز به طور نسبتا کامل انجام شده است ولی در دو مورد دیگر قطعا مطمئن هستم که شفاف سازی صورت نگرفته است.
از بین سه مورد فوق ایدز اهمیت به مراتب کمتری دارد که در این جا مجال توضیح کامل وجود ندارد.
و اما در مورد بیوتروریسم....
بیوتروریسم یعنی سلاح کشتار جمعی با استفاده از عوامل بیولوژیک مثل میکروب سل سیاه زخم حصبه طاعون و ...  که سابقه استفاده از آن به جنگ جهانی بر می گردد.
ولی موضوع بحث ما در این جا فقط مقاومت میکروبی است.
من نمی خواهم خیلی توضیح بدهم چون وقت کافی برای این کار را ندارم و خود شما نیز می توانید با استفاده از منابع اینترنتی به مطالب  قانع کننده ای دسترسی پیدا کنید .
هدف من فقط هوشیار کردن شماست و بس.
درست است که علم پزشکی و داروسازی ما پیشرفت زیادی پیدا کرده است ولی ما در حال حاضر برگشته ایم به حدود سال 1928 اگر اشتباه نکنم سالی که پنیسیلین برای اولین بار کشف شد.
در آن زمان با یک دوز بسیار اندک از داروی پنیسیلین بسیاری از عوامل میکروبی از بین می رفتند ولی در حال حاضر خیلی از عوامل عفونی نسبت به گران ترین و جدیدترین آنتی بیوتیک ها هم مقاوم شده اند.
در واقع مقاومت میکروبی فقط منحصر به کسانی نمی شود که زیاد دارو استفاده می کنند بلکه گریبانگیر شمایی که در عمرتان یک عدد آنتی بیوتیک هم مصرف نکرده اید خواهد شد
و این یعنی فاجعه انسانی
یعنی سونامی مرگ
یعنی .....

یعنی روزی خواهد رسید که انسان به خاطر ضعیف ترین بیماری میکروبی از پای در خواهد آمد.
یعنی قهقرا به دورانی که هنوز پنیسیلین کشف نشده بود.
چرا بقیه باید تاوان  عملکرد اشتباه عده ای ناآگاه را بدهند که نه به سلامت خود اهمیت می دهند و نه به سلامت جامعه؟
و همین طور چرا باید جامعه ما تاوان اشتباهات عده ای همکار پزشک البته قلیل !!را بدهد که برای عفونت های ویروسی حتی با تشخیص خودشان آنتی بیوتیک تجویز می کنند.
و چرا و چرا و .........
به امید روزی که جواب این چراها را هم شما و هم من متوجه بشویم.
بیایید از همین امروز به طور جدی اطلاع رسانی کنید .
چون که همه ما مسافر های یک قایق هستیم و هیچ کس حق ندارد جلوی پای خود را به صرف این که مربوط به خودش است سوراخ کند چرا که وقتی آب وارد قایق بشود همگی غرق خواهند شد.

اوایل که تازه درسم تمام شده بود و خیلی مغرور بودم و فکر می کردم تمام دنیا در همین چند خط پزشکی که خواندم خلاصه می شود
یک بنده خدایی به من گفت " خیلی به خودت غره نشو  فکر نکن کسانی که به تو مراجعه کرده اند واقعاً
خوب شده اند"
من در اعتراض به او گفتم که ولی آن ها از درمان من راضی هستند!!
بنده خدا گفت: آمار داری که نشان دهد  چند درصد بیماران تو واقعا خوب شده اند
گفتم که من آماری در این رابطه  ندارم.
بنده خدا گفت:پس بر چه اساسی چنین ادعای گزافی می کنی.
شرمنده شدم و جوابی برای گفتن نداشتم.
بنده خدا گفت:ببین بسیاری از بیماران که توسط تو ویزیت شده اند دیگر به تو مراجعه نمی کنند و تو به غلط  فکر می کنی که آن ها از درمان تو نتیجه گرفته اند و خیلی دیگر بعد از درمان تو دچار بیماری های دیگری می شوند و برای همین به تخصص های دیگر مراجعه می کنند و نه تو و نه آن ها هیچ وقت فکرش را هم نمی کنید که ممکن است منشا همه این علایم به ظاهر جدا از یک جا نشات گرفته باشد.
الان بعد از گذشت سال ها متوجه شدم که بنده خدا  راست می گفت.
مشکل اصلی  همین جاست یعنی نبود سیستم نرم افزاری متمرکز (کارت سلامت ملی).
در تمام کشورهای پیشرفته دنیا هر شهروند از بدو تولد دارای یک شناسنامه سلامت به نام کارت سلامت می شود مثل کارت عابر بانک  ما و در تمام مراجعات درمانی چه بستری و چه سرپایی هر چند بی اهمیت چه بالینی چه پاراکلینیکی و ...   کلیه اطلاعات آزمایشگاهی تصویر برداری علایم بالینی و ... داخل آن کارت ذخیره می شود.
در هر بار مراجعه بعدی تمام سوابق طبی فرد در طول زندگی برای پزشک معالج لیست می شود و وی با توجه به آن ها براحتی می تواند حالت بیماری و میزان  سلامت فعلی فرد را تشخیص دهد.
آیا در مملکت ما چنین است؟
البته کارهایی  صورت گرفته است ولی این کجا و آن کجا.
چه تعداد از پزشکان ما نرم افزار مطب دارند.
آیا نرم افزار مطب آن ها حرفه ای است یا خیر؟
پاسخ بسیار کم و آن هم در حد غیر حرفه ای.
و مهمتر از همه این که پزشکان کشور ما با هم شبکه نیستند یعنی این که به اطلاعات یکدیگر دسترسی ندارند
یعنی این که اگر بیماری امروز به من مراجعه کرد من از مراجعات وی طی ماه گذشته به سایر همکاران بی اطلاع هستم و همینطور اگر هفته بعد بیمار من به پزشک دیگری مراجعه کرد او نمی داند تشخیص من چه بوده و برایش چه کارهایی قرار بوده انجام دهم.
حالا با توجه به این توضیحات به حرف بنده خدا بر می گردم.
اگر کارت سلامت یک بیمار طی مثلا  چهار سال بعد از مراجعه بیمار به من حاکی از افزایش سطح سلامت و نشاط روحی روانی وی باشد نشانگر این است که بیمار آدم خوش شانسی بوده که توسط من ویزیت شده است و زهی سعادت.
ولی مثلا اگر در پنج سال بعد از مراجعه به من نشان دهنده این است که از آن تاریخ بیمار دچار علایم و عوارض گوناگون جسمی روحی و انواع ترس ها و اضطراب ها شده است نشان دهنده این است که من درمانگر
 واقعی نبوده ام و تنها علایم بیمار را سرکوب کرده ام.
 یکی از مزایای بیشمار کارت سلامت همین است که می تواند مدارکی مستند و مستدل  بر ادعای افراد ارائه بدهد.

حتما تا بحال با کلمه کورتون يک جورهايي آشنا هستيد. حتما ديديد خودتون يا اطرافيان شما ميگن که دکتر براي سرماخوردگي ما  دگزامتازون نوشت يا مثلا براي درد روماتيسمي مراجعه پزشکي کرديم به روماتولوژيست و دکتر براي ما پردنيزولون نوشت.
داروهايي مثل دگزامتازون   بتامتازون   هيدرو کورتيزون   فلوسينولون   فلو تيگازون   تريامسينولون و .... همگي
از خانواده کورتيکوستروئيدها هستند که در پزشکي کلاسيک و مخصوصا کشور ما بطور وحشتناک استفاده مي شود حتي براي يک عفونت ويروسي بي اهميت!!!!!؟.
در بسياري از بيماري هاي خودايمني مثل روماتيسم مفصلي   هپاتيت خودايمني    بيماري MS    سرطان بيماري لوپوس و ..... استفاده مي شود بمنظور سرکوب سيستم ايمني و رفع علايم بيمار براي همين اين دسته از داروها را Immune Suppressive مي نامند.
البته اين گروه داروها فقط به کورتيکوستروئيدها محدود  نميشوند و داروهايي ديگري مثل متوترکسات آزاتيوپرين و ..... به نوعي به خانواده Immune Suppressive ها مربوط مي شوند.
شايد احمقانه بنظر برسد ولي واقعيت دارد
تصورش را بکنيد که از کنار رودخانه اي رد مي شويد و با فرياد کمک خواهانه  جواني که در حال غرق شدن است مواجه مي شويد
شما دو راه داريد تا صداي اين جوان را ساکت کنيد
1-او را نجات بدهيد
2-با يک پاره آجر توي سرش بزنيد تا زبانم لال خفقان بگيرد
در هر دو صورت شما موفق شديد. اماااااااااااااااااا!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!؟
اگر مي بينيد کسي دچار علايمي شده است بخاطر اين است که سيستم حياتي اين فرد با يک اختلال دروني مواجه شده است و سعي دارد به زبان علايم ما را از وجود آن مطلع کند استفاده از داروهاي  Immune Suppressive فقط پاک کردن صورت مسئله است.
به دليل کمبود وقت ديگر توضيح اضافي نميدهم و نتيجه گيري را به خوانندگان فهيم اين مطلب مي سپارم.

نام همکار	آدرس مطب	تلفن
دكتر علي حديدي	سهرودي شمالي – كوچه‌ي بسطامي – پلاك 29 – واحد 3   كارگر شمالي – بين پمپ بنزين و بيمارستان قلب- سمت بيمارستان پلاك 418	88516165  88334485
دكتر سيدعلي تهراني	گوهر دشت – بلوار انقلاب – خيابان چهاردهم شرقي – فاز 3 بلوك 2 پلاك 34	0261-4418933
دكتر اردوان شهردار	پاسداران – بالاتر از برج سفيد – مجتمع خريد پاسداران طبقه سوم	22559711
دكتر گلاره خسروي	شريعتي – ظفر – پلاك 174	22264144

دكتر بهاره آذر	گوهر دشت – بلوار انقلاب – خيابان چهاردهم شرقي – فاز 3 بلوك 2 پلاك 34	0261-4418933
دكتر پريسا اصانلو	مطهري  - ميرعماد – كوچه‌ي دهم – پلاك 14 ساختمان ماه‌ تيسا – واحد 3	88544633
دكتر سيدجواد درياباري	فلكه دوم صادقيه – خيابان آيت ا... كاشاني – بلوار ستاري شمالي – نرسيده به همت – نبش بنفشه نهم – بالاي داروخانه شيرودي	44424998
دكتر سهيلا كوچك يزدي	خيابان ولي عصر – خيابان شهيد والي نژاد – بيمارستان شهيد هاشمي نژاد – كلينيك تخصصي عص	8116401
دکتر پیمان جمشیدوند	تبریز-سه راه گلگشت-ساختمان آزادی

رييس سابق انجمن هوميوپاتي ايران: , فروش داروهاي هوميوپاتي در مطب‌ها ممنوع است

رييس سابق انجمن هوميوپاتي ايران گفت: طبق مصوبه وزارت بهداشت، فروش داروهاي هوميوپاتي در مطب پزشكان ممنوع است.

دكترعلي مظاهري نژاد در گفت وگو با خبرنگار بهداشت و درمان خبرگزاري دانشجويان ايران (ايسنا)، درباره داروهاي هوميوپاتي افزود: انجمن هوميوپاتي با همكاري وزارت بهداشت تلاش كرده است كه داروهاي هوميوپاتي در داروخانه‌هاي ايران توزيع و فروخته شوند و در اين زمينه به پيشرفت‌هاي خوبي دست يافته است.

وي با بيان اينكه هوميوپاتي مانند بسياري از رشته‌هاي پزشكي روشهاي مختلف درماني دارد، گفت: پزشكان گاهي اوقات قرص‌هاي ريز و برخي مواقع محلول براي بيمار تجويز مي‌كنند و چگونگي تجويز بر اساس وضعيت فرد تغيير مي‌كند البته برخي پزشكان تجويز محلول را ترجيح مي‌دهند چون به اعتقاد آنان با استفاده از اين روش، بيمار كمتر آزار مي‌بيند و سريعتر بهبود مي‌يابد اما بعضي ديگر معتقدند كه دارو با دوز بيشتر بايد به بيمار داده و با بيماري، تهاجمي برخورد شود.

اين عضو انجمن هوميوپاتي در پاسخ به اين پرسش كه آيا هوميوپاتي در درمان بيماريهاي رواني مانند وسواس مي‌تواند موثر باشد، گفت: بيماريهاي رواني بر دو گروه نوروتيك مانند اضطراب و سايكوتيك مثل اسكيزوفرني تقسيم مي‌شود. هوميوپاتي در درمان بيماريهاي گروه نخست اثرگذاري خوبي دارد اما در بهبود گروه دوم با محدوديتهايي مواجه است.

وي به مبتلايان به اختلالات سايكوتيك توصيه كرد كه ضمن مصرف داروهاي روانپزشكي از درمانهاي هوميوپاتي استفاده كنند. وسواس نيز عارضه‌اي است كه به رفتار درماني نياز دارد و هوميوپاتي در كنار روشهاي درماني ديگر مي‌تواند در بهبود آن موثر باشد.

مظاهري‌نژاد در پايان درباره طب هوميوپاتي اظهار كرد: هوميوپاتي يكي از شاخه‌هاي علوم طب «كل نگر»است كه در آن بيمار به عنوان يك مجموعه در نظر گرفته مي‌شود چرا كه اختلال در يك عضو باعث اختلال در اعضاي ديگر بدن مي‌شود.

اين بار می خواهم چند کلمه درد دل کنم و خطاب من همکاران پزشک عزيزی هستند که اطلاع چندانی از هوميوپاتی ندارند .
از آن زمان که به عنوان دانشجوی رشته پزشکی وارد دانشگاه شدم يک نکته بر من مسلم شد که هيچ سخنی را که خارج از محدوده علم باشد نپذيرم بسيار به خود می باليدم ( و افتخار می کنم) که آنچه آموخته ام بر اساس اصول علمی بوده و هست. اما به تدریج بسیاری از تنگ نظری های اولیه من تعدیل شد آن زمان که دریافتم که اصول علمی و به خصوص در علم پزشکی پایدار نیستند چه بسیار نظریه ها ی مسلمی که در ترمهای اول دانشگاه خواندم و در ترمهای پایانی دانشگاه خلاف ان ثابت شد ( توسط همان منابع غربی) توجه شما را در این زمینه به پیشرفتهای وسیع ایمونولژی جلب می کنم . در سالهای طبابت نیز بسیار داروها را دیدم که علیرغم مصرف بسیار در سطح جامعه بعد از مدتی مضر تشخیص داده شدند ( دیپیرون ،آمپول دیکلوفناک ) و اين همه بيانگر ان است که علم پزشکی واقعا مطلق نيست و آنچه که نمی دانيم در مقابل آنچه می دانيم بسيار عظيم است . برخورد علمی حکم می کند تا بی دليل و مطالعه بر آنچه می بينيم اما نمی توانيم ان را توجيه علمی (با علم زمان حال!) کنيم خط بطلان نکشيم که چه بسا روزی آيندگان بر اين حکم عجولانه ما داوری کنند آنگونه که بر دادگاه تفتيش عقايد گاليله کردند .
علم بشر هنوز در قدمهای ابتدايی ان است و به نظر من متاسفانه نگرش جزئی نگر باعث غفلت از بسياری از واقعيات شده است. در مقابل چنين نقيصه ای دو راه بيشتر نيست يا بايد هرگونه از مفاهيم بنيادی ديگر ( که خارج از عرف معمول علمی می باشند) انکار نمود و يا آن را به درستی بررسی کرد. و اهل معرفت مطمئنا راه دوم را بر می گزينند.
مفهوم و چگونگی اثر بخشی هوميوپاتی هنوز به درستی مشخص نشده است و منتقدين آن ، هر بار اين عدم شناخت مکانيسم اثر را دليل رد آن و مدرک غير علمی بودن ان عنوان می کنند .
بايد در ابتدا بگوييم علم چيست؟ آيا چيزی جز تجربه تکرار پذير است هر پديده ای که در شرايط يکسان وقوع يابد در حيطه علم می گنجد و نشناختن مکانيسم دليل بر انکار پديده نيست . داروهای هوميوپاتی توسط هرکسی و در هر مکانی ساخته شوند و بر روی هر گروه انسانی مورد آزمايش قرار گيرند نتايج يکسان را نشان خواهند داد آيا علم چيزی جز اين می گويد که اگر اين امر را با داروهای شيميای مقايسه کنيم که سالها بعد از مصرف تازه پی به عوارض جديد ان می بريم بايد در علمی بودن آين گونه تجويز و شناخت داروها شک نمود.از طرف دیگر آیا برای آنکه اجازه شفا به انسانها بدهیم باید در ابتدا چگونگی اثر این درمان را بدانیم که اگر هم اینگونه باشد پس چرا این همه داروی شیمیایی وجود دارد که مکانیسم اثر انها شناخته شده نیست و یا سالها بعد از تجویز عمومی ان پی برده می شود. از سوی دیگر اگر به اعتقاد بعضی از همکاران پزشک گرامی این داروها تنها از طریق تلقین اثر می کنند آیا بهتر نیست که سایر همکاران هم توسط همین تلقین!!! بیماران را شفا دهند تا آثار سو داروها بر بیماران اعمال نشود مگر هدف ما چیزی جز نجات انسانها از درد و آلام جسمی و روحیست.آیا واقعا می توان وجود اين حجم عیم از شفایافتگان توسط هومیوپاتی در سطح جهان که تعداد انها بی شک بیش از صدها میلیون نفر می باشد را انکار کرد و یا به پدیده تلقین نسبت داد. لازم به ذکر است که درمان هومیوپاتی مخصوص انسان نیست و برای حیوانات و گیاهان نیز اعمال می شود و اثر درمانی دارد آیا در این موارد هم می توان از تلقین سخن گفت؟
بیایید تا موضوعی را بدرستی نشناخته ایم بر علیه ان جبهه نگیریم و برای بیماران هر انچه که به نفع انان است انجام دهیم اگر تشخیص می دهیم که داروی شیمیایی خاصی برای درمان بیماری مفیدتر است از آن استفاده کنیم و اگر راه دیگر و بیخطر تری سراغ داریم از راه دیگر ، اما شرط این کار آن است که حداقل شناخت نسبی از درمانهای دیگر داشته باشیم. من چه بگویم به آن همکارو دوست عزیزی که بدون انکه حتی یکبار در اینترنت جستجو نموده باشد می گوید در مورد هومیوپاتی هیچ مقاله علمی وجود ندارد!!! و یا آن پزشک فوق تخصص فارغ التحصیل از آمریکا که در جواب يکی از بیماران من ( که بسیار هم توسط هومیوپاتی بهبودی داشته است) می گوید * من نمی دانم در این داروها چیست ؟ شاید سيانور باشد!!!* برخوردی اینچنینی که حتی بیمار را نیز به تعجب وا می دارد.
ما ایرانیها عادت کرده ایم که حتما کشورهای غربی موضوعی را از نظر علمی تایید کنند تا انگاه ما بپذیریم که حتی با چنین دیدگاهی نیز باز بسیاری از همکاران محترم زحمت گوش دادن به سخن آن خارجیها را هم نمی دهند .
علم پزشکی در استانه یک تغییر اساسی قرار دارد تغییری که از آن گریزی نیست روز به روز ناتوانی بشر در درمان بیماریها بیشتر خود را نشان می دهد و انسانها در تارهای زندگی پراسترس و مصنوعی که خود خالق ان هستند بیشتر گرفتار می شوند. میکروبها روز به روز مقاومت بیشتری در مقابل درمان نشان می دهند و هنوز درمانی برای بیماریهای ویروسی نداریم وحشت يک آنفولانزا دنیا را می گیرد و کلمه سارس ترس را در دلها بیدار می کند انگار نه انگار که قرار بود با شروع قرن بیست و یکم دیگر بشر ترسی از بیماریهای عفونی نداشته باشد.
نگذاریم که رنگ و لعاب تجهیزات گسترده پزشکی چشم ما را بر نقائص فراوان ان ببندد و به جای اصرار بر جزئی نگری بیشتر، کمی عقب تر برویم و به کلیت انسان و رابطه دردها و شرایط زندگی انسان بنگریم . آنقدر به بیماران گفته ایم که مشکل تو عصبیست و کاری نمی توان کرد که این جمله از نظر بیماران به معنای عدم راهی برای درمان است در صورتی که این جمله تنها بیانگر عدم تشخیص صحیح است . تکیه بیش از حد بر نتایج آزمایشگاهی ذهن ما را تنبل نموده است و ما را از موضوع اصلی درمان که همانا بیمار است کاملا دور کرده. هر گاه که آزمایش منفی نشان می دهد به بيمار می گوييم* تو سالمی و چيزيت نيست*در صورتی که او درد دارد و زجر می کشد انگار وظيفه پزشک اين است که برگه آزمايش را معالجه کند و نه بیمار را!!!
زمانی نه چندان دور پزشک را حکيم خطاب می کردند يعنی کسی که حکمت دارد و اينک ما چقدر از اين واژه بيگانه شده ايم!در حالی که يک پزشک با توجه به آمار و ارقام از نظر هوش و درک از بالاترينهای جامعه می باشد . اگر يک بيمار و يا فردی غير تحصيلکرده بدون مطالعه هوميوپاتی را نکوهش کند از او انتظار چندانی نيست اما آيا می توان چنين تخطئه هايی را از جانب افراد تحصيلکرده و بخصوص پزشکان پذيرفت.
در انتها امیدوارم همکاران عزیز این صحبت را تنها يک درددل تلقی کنند . با ارزوی توفيق برای تمام پزشکان عزيز و سلامت برای تمام بيماران دردمند.
دکتر فاضل حميدبهنام
آدرس منبع

يكي از سوال‌هايي كه در ذهن افرادي كه با هوميوپاتي آشنا شده‌اند به وجود مي‌آيد اين است كه مساله مرگ در هوميوپاتي چگونه توجيه مي‌شود؛ زيرا همه ما به تجربه ديده‌ايم كه انسان‌ها به دلايل مختلف بيمار مي‌شوند و با پيشرفت بيماري، وضعيت فرد به جايي مي‌رسد كه امكان حيات از وي سلب مي‌شود و مي‌ميرد. اين در حاليست كه هوميوپاتي داعيه بازگرداندن فرد را به سلامت كامل دارد و كسي كه هميشه تحت چنين درماني باشد و انسان سالمي باشد، چگونه خواهد مرد؟

براي پاسخ‌دهي به اين سوال، توجه به هدف اساسي پيدايش حيات و وظيفه نيروي حياتي در حفظ حيات، روشن‌كننده مساله است. گفته شد كه وظيفه نيروي حياتي در هر موجود زنده، حفظ آن ارگانيسم در حداكثر سلامت مي‌باشد. V.F در اجراي اين وظيفه،‌ فاقد قدرت انتخاب، ولي داراي شعور و هوشمندي مي‌باشد. بنابراين هر زمان كه حذف قسمتي از ارگانيسم به نفع سلامت كلي وي باشد، اين امر صورت مي‌گيرد. (چنانكه در بحث‌هاي قبلي درباره نحوه انتخاب عضو تخليه‌كننده توضيح داده شد.) حال اگر اين قسمتي كه بايد حذف گردد تمام بعد مادي فردي باشد، مرگ اتفاق مي‌افتد.

 

بنابراين در يك جمله، مرگ زماني اتفاق مي‌افتد كه درجه بالاتري از سلامت براي ارگانيسم به ارمغان بياورد.
در تاييد اين مساله مي‌توان به تجربيات نزديك مرگ (NDE)  اشاره كرد كه اخيرا چندين كتاب در مورد آن منتشر شده است و در آن از افرادي كه CPR شده‌اند در مورد تجربيات آن زمان سوال شده است. يكي از مواردي كه بسياري از آنها عنوان كرده‌اند احساس سلامت فوق‌العاده پس از مرگ بوده است.


 

حال ببينيم اين اتفاق (مرگ) در چه حالاتي ممكن است رخ بدهد.
   1-   هنگامي كه جسم فرد به خاطر تخريب‌هاي ايجادشده، توانايي بروز و حفظ حيات را نداشته باشد و لذا مرگ، سطح بالاتري از سلامتي براي ارگانيسم باشد. (مرگ اخترامي). اين تخريب مي‌تواند به وسيله بيماري‌هاي مزمن گذشته فرد يا به علت يك استرس مافوق توان مقابله V.F (بيماري حاد كشنده) رخ دهد.
   2-   هر زمان كه بعد غيرمادي فرد به حدي تكامل يافته باشد كه ديگر جسم توانايي بروز آن را نداشته باشد نيز مرگ اتفاق مي‌افتد. زيرا كه حذف بعد مادي، درجه بالاتري از سلامت براي فرد است.‌ (مرگ طبيعي) علت اين پديده آنست كه بعد مادي هر فرد بسته به نوع خلقت خود داراي ظرفيتي مي‌باشد كه بعد غيرمادي تنها تا آن حد مي‌تواند رشد كند (لا يكلف ا... نفسا الا وسعها) و لذا هر زمان كه اين پيمانه پر شود، مرگ اتفاق مي‌افتد.


براي روشن‌تر شدن مطلب، مثالي ذكر مي‌شود. فرض كنيد شخصي با ضريب هوشي 100 حداكثر توانايي يادگيري جمع و ضرب و محاسبات ساده را دارد،‌ ولي فردي با ضريب هوشي 180 نه‌تنها توانايي فهم سخت‌ترين مسايل رياضي را دارد بلكه در حدي است كه توانايي بروز خلاقيت و نوآوري را نيز دارد و اين چيزي است كه در اصطلاح استعداد ناميده مي‌شود.
هر فرد نيز از نظر بعد مادي خود داراي استعداد مي‌باشد كه تنها تا آن حد توانايي رشد و تكامل دارد و پس از آن مرگ طبيعي اتفاق مي‌افتد.

 

از خصوصيات مرگ طبيعي آن است كه فرد تا قبل از آن، كاملا سالم مي‌باشد و علائم زوال، خصوصا در كاركردهاي بالاي مغزي را ندارد. (مثلا فراموشي،‌ كم‌هوشي، رفتارهاي نامناسب و ...) همچنين در بسياري موارد، شخص وقوع آن را از قبل حس و پيش‌بيني مي‌كند و مرگ نيز بسيار آسان و راحت‌تر صورت مي‌گيرد. كساني كه توسط درمان‌هاي هوميوپاتي به سلامت كامل برسند يا به علت يك واقعه و حادثه بسيار شديد (مانند تصادف و ...) مي‌ميرند و يا به مرگ طبيعي. گواه اين مطلب آنست كه اكثر هوميوپات‌هاي بزرگ، عمرهاي طولاني داشته‌اند و اكثرا تا آخرين روزهاي عمر خود بسيار فعال و سرزنده بوده‌اند.

لینک منبع

 

قاضی:آقای دادستان اگر سوالی از متهم دارید بفرمایید
دادستان:من چند سوال از متهم دارم
آیا متهم قبول دارد که در شرایطی که بقیه جوان ها زندگی می کردند ایشان دائم درس می خوانده؟
آیا متهم قبول دارد که در شرایطی که بقیه آدم ها مسافرت میرفتند مهمانی می گرفتند ایشان سرگرم کشیک دادن در بیمارستان و ویزیت شب و نصف شب بیماران بوده؟
آیا متهم قبول دارد که در شرایطی که بزرگترین آرزوی یک فوتبالیست گل زدن بوده بزرگترین هم و غم ایشان شفای بیماران بوده؟
آیا متهم قبول دارد که در شرایطی که بیشترین هنر یک وزنه بردار برداشتن وزنه هزار کیلویی ! از روی زمین بوده آرزوی ایشان برداشتن سنگینی غم جانکاه بیماری از دل مراجعین بوده؟
آیا متهم قبول دارد که با هر گریه مادری که فرزندش را ازدست می داده گریه می کرده و با خنده مادری که با لبخند فرزند تازه معالجه شده اش خنده می کرده می خندیده؟
آیا متهم قبول دارد که در حق همسر و فرزندش کوتاهی کرده و آرامش و آسایش آن ها را فدای رسیدگی به بیماران کرده است؟
آیا متهم قبول دارد که کسی که به خود و خانوده اش رحم نکند به هیچ کس دیگر رحم نخواهد کرد؟
آیا متهم قبول دارد که در شرایطی که وزارت بهداشت حق ویزیت وی را در حد یک آرایشگر تعیین کرد و به این وسیله موجبات شکسته شدن حرمت شغلی وی که به تعبیری" پزشکی شغل انبیاست" را فراهم آورد هیچ اعتراض نکرده؟
وکیل مدافع:اعتراض دارم آقای دادستان از سادگی موکل من سو استفاده می کند
قاضی:اعتراض وارد نیست آقای دادستان ادامه بدهید
دادستان:با توجه به این که مجرمیت متهم برای دادگاه محترم و کلیه حاضرین واضح است من از ساحت مقدس دادگاه تقاضای اشد مجازات را برای وی دارم تا بدین وسیله درس عبرتی برای سایرینی باشد که می خواهند وارد این رشته شوند تا از همین الان بدانند که مملکت قانون دارد و بفهمند که آینده کسانی که بخواهند با آینده خود و خانواده اشان به این نحو بازی کنند چه خواهد بود؟
قاضی:متهم اگر دفاعی دارد از خودش بکند
متهم:آقای قاضی رفیق ناباب من را به این روز سیاه کشاند زودتر حکم را اجرا کنید فقط موقع اجرای حکم می خواهم چشمانم باز باشد تا بتوانم قطره های اشکی را که اطفالی که بیمار من بوده اند برایم می ریزند ببینم.